Co do zasady rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Niezależnie od tego, przy kim dziecko na stałe pozostaje, każdy z rodziców powinien partycypować w jego utrzymaniu, przy czym również wzmożone osobiste starania rodzica, który na co dzień dba o dziecko, są traktowane jako swego rodzaju udział w jego utrzymaniu. Sąd może dojść np. do przekonania, że matka wypełnia w większości swój obowiązek alimentacyjny, opiekując się dziećmi na co dzień, tj. przygotowując im posiłki, troszcząc się o ich higienę, czyste ubrania czy odrabiając z nimi lekcje, odwożąc do szkoły i na zajęcia dodatkowe. Fakt ten powinien znaleźć odzwierciedlenie w proporcjach, w jakich rodzice będą przyczyniać się finansowo do zaspokajania potrzeb dzieci.

Zasadniczo udział w zapewnieniu dziecku środków do życia powinien być równy. Jednakże jeżeli jeden z rodziców w nieporównywalnie większym stopniu uczestniczy w wychowaniu dzieci, istnieje możliwość, żeby zróżnicować proporcje wkładu pieniężnego rodziców, tj. np. 1/3 – 2/3 albo 1/4 – 3/4.