Po sprzedaży mieszkania lub domu, będącego własnością upadłego, niejednokrotnie problemem jest dla upadłego zapewnienie sobie nowego locum. Rzadkie są sytuacje, w których upadły może przeprowadzić się do rodziny. O ile już wcześniej nie wynajmował mieszkania, będzie to musiał zrobić w związku ze sprzedażą dotychczasowego. Aby jednak w tym pierwszym okresie po zlikwidowaniu najistotniejszego z życiowego punktu widzenia składnika majątku upadłego, jakim jest dom lub mieszkanie, uniknąć sytuacji, w której upadły staje w obliczu zagrożenia bezdomnością, ustawodawca przewidział możliwość wydzielenia, z sumy uzyskanej z jego sprzedaży, kwoty pozwalającej na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych.

Wydzielenie kwoty na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nie jest zasadą w postępowaniu upadłościowym, ale rozwiązaniem szczególnym, obwarowanym kilkoma warunkami. W pierwszej kolejności, co oczywiste, w skład masy upadłości musi wchodzić lokal mieszkalny albo dom jednorodzinny. Nadto, aby możliwe było wydzielenie odpowiedniej kwoty, muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki:

a) upadły musi zamieszkiwać w zbywanym lokalu lub domu oraz

b) musi istnieć konieczność zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych upadłego i osób pozostających na jego utrzymaniu.

Oznacza to, że upadły w chwili ogłoszenia upadłości musi zamieszkiwać w tym lokalu lub domu oraz nie może posiadać tytułu prawnego do zajmowania innego lokalu. Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości upadły nie zamieszkiwał w danym mieszkaniu lub dom, to nie ma przesłanek wydzielenia stosownej kwoty. Podobnie należy traktować sytuację, w której upadły wyprowadził się z zajmowanego mieszkania już w trakcie postępowania upadłościowego.

Wydzielana upadłemu kwota powinna odpowiadać przeciętnemu czynszowi najmu mieszkalnego w tej samej lub sąsiedniej miejscowości za okres od 12 do 24 miesięcy.